Wszyscy dorośli dojrzeli wewnętrznie – tylko tytułowy Greenberg pozostał skoncentrowany wyłącznie na sobie. Film Baumbacha ma swoje momenty, niekiedy nawet ujmująco komiczne. Mówi o tym, jak niedopasowani życiowo bywamy, pokazuje spory rozjazd pomiędzy naszymi intencjami, a tym jak w istocie odbiera je otoczenie. Jednak prosty i ciekawy przekaz gubi się w manierycznej grze Bena Stillera – choć kino uwielbia pełnych obsesji neurotyków, ten tutaj jest irytująco nieprawdziwy, przekombinowany. Nie ma żadnych powodów, dla których moglibyśmy lub chcielibyśmy identyfikować się z bohaterem. Zmarnowano ciekawą obsadę, aktorzy gubią się w tym, co i jak mają grać – Jennifer Jason Leigh pojawia się w jednej z drugoplanowych ról, ale chyba tylko dlatego, że jest współautorką scenariusza i producentką. Film jest przegadany, za długi, odwleczony finał nie działa. Patrzymy z boku na całą tę historię, nie mogąc przebić się przez na siłę budowaną barierę niedorzeczności. Miało powstać skromne, niezależne, artystyczne i intelektualne kino. Wyszło pompatycznie, patetycznie i pretensjonalnie.   

GREENBERG
reż. Noah Baumbach
Premiera: 7 maja
2/10