Łódź, osiedle Olechów, sierpień 2009

Zatem wydanie obrazkowe. Wyprawa do archiwów. Zima 2005. Ostatnie podrygi młodzieńczej naiwności powodują romantyczny zryw w zderzeniu z ostatecznym skundleniem. Nie powiedziałbym, że przyfarciliśmy jakoś dziejowo, ale nadal chyba wolę krajobraz po sześciu latach od wejścia Polski do Unii Europejskiej niż rzeczywistość połowy ubiegłej dekady, kiedy takie miejsca jak moje ówczesne peryferyjne łódzkie osiedle zamieniały się w prawdziwe enklawy, getta wręcz, ostentacyjnego zacofania i zdziczenia wszelakich obyczajów - od norm estetycznych po zwykłe uliczne small talki - przede wszystkim bez widoków na jakiekolwiek zmiany, na które jeszcze kilka lat wcześniej w przypływie optymizmu można było liczyć. Nie powiem by od tamtej pory zmieniło się bardzo wiele, ale te namiastki ucywilizowania połączone w sieci kontaktów dają jakiś oddech między jednym a drugim spacerem po łódzkich (polskich ) ulicach. Tamtej zimy w gronie nielicznej osiedlowej grupy reakcyjnej byliśmy jednak pod zupełną ścianą. Pomysł z perspektywy raczej egzotyczny, ale istotnie powstała seria plakatów, z których część trafiła na wiaty autobusowych przystanków. Dzisiaj śmieję się z tego, ale szczerze mówiąc, gdyby więcej nas miało kiedyś takiego hopla, może to światło w tunelu zaświeciłoby nieco jaśniej.