Redefinicja pojęcia muzyki folkowej stała się faktem. Mówiąc o „folku” nie można myśleć już tylko o melodiach wygrywanych przez artystów-samouków w chłopskich chatach. Dziś to także istotna gałąź muzyki popularnej. Fundamenty pod tę przemianę położyli Amerykanie. Wśród podobnych prób Europejczyków, choć dysponujących wiele bogatszą tradycją muzyki ludowej, trudno wskazać choćby jedną udaną. Grecy wciąż czekają na artystę, który ściągnie z nich uciążliwe odium biesiadnego Greka Zorby, Irlandczycy przekuli muzykę celtycką w tanie, jarmarczne riverdance, a Bałkańczycy kurczowo trzymając się tradycji, stracili szansę na awans z muzycznie interesujących, acz jednak tylko peryferii. A to dopiero początek listy europejskich grzechów przeciwko folkowi.

Jeśli chodzi o polskie podwórko, to na pierwszy rzut oka sprawa wygląda jakby lepiej. Mamy chociażby projekty takie jak Kapela ze Wsi Warszawa, którym nie brakuje talentu, wizji ani woli eksperymentowania. Zostało to w zeszłym roku docenione pierwszą lokatą dla płyty „Infinity” w rankingu internetowego magazynu Popmatters w kategorii World Music. Podobne grupy cierpią jednak na poważny deficyt potencjału komercyjnego swoich nagrań.

Nowemu folkowi z USA, wyrastającemu z amatorskiej tradycji muzyki country, udało stać się zjawiskiem nowatorskim i muzycznie ważnym. Wykonawców, którzy w  sposób podobny do amerykańskich brodaczy pokroju Devendry Banharta, Fleet Foxes czy Edwarda Sharpe’a rozwijaliby europejską tradycję muzyczną, nie było do niedawna wcale. Możliwe jednak, że awangardą Starego Kontynentu w tej dziedzinie stanie się Portugalia – a wszystko to za sprawą niewielkiej wytwórni FlorCaveira...

WIĘCEJ ZNAJDZIECIE TU: