Eliot Rosewater nie podejrzewa, że jeśli wypowie powyższe słowa  podczas chrztu bliźniaków, pani Moody znajdzie się o krok bliżej  uznania go za wariata, a powierzona mu część majątku Rosewaterów,  przeznaczona na pomoc cwanym i potrzebującym, przypadnie nikczemnemu  Normanowi Mushariemu. Eliot nie podejrzewa też, że jest  narzędziem swego stwórcy: nad chrzcielnicą wygłosić ma bryk ze  światopoglądu Kurta Vonneguta, pisarza dosadnego i lubującego się  w uproszczeniach, filozofa wychowanego na komiksach. Trudno jednak  o twórcę bardziej uprzejmego w stosunku do swoich czytelników. Jego  ujmujący sarkazm potrafi umilić absurdy wojennego horroru. Nawet jeśli  Eliotowi spadnie włos z głowy, będzie to zabawne i pouczające. Jak  skończy Obstawiajcie i zajrzyjcie na ostatnią stronę "Niech Panu Bóg  błogosławi, panie Rosewater".

Uważajcie jednak na duże stawki i próby rozgryzienia systemu.  W "Galapagos" Vonnegut rozdaje partię tak nieprzewidywalną jak humorystyczny  katastrofizm, co kończy się chwaleniem Boga za cofnięcie  ewolucji człowieka z powrotem do postaci ryby. Za krach cywilizacji autor  obwinił wielki mózg w każdej czaszce. Apokalipsę przetrwali tylko ci,  których rozległa sieć przypadków umieściła na pokładzie łodzi pozbawionej  kompetentnego sternika. Przeżyli dzięki bezwładnemu dryfowaniu  i założyli małą społeczność rozbitków, której członkowie powoli cofali  się w rozwoju aż w końcu kolejne pokolenia rzucały się na głęboką  wodę bezmyślności. Rybi raj nigdy by nie powstał, gdyby ocaleni mieli  szansę cokolwiek wymyślić. odcinek 6: Kurt Vonnegut.

Zbawienna natura pływania z prądem jest jednym z dogmatów religii  opisanej przez Vonneguta w "Kociej kołysce". Najważniejszym rytuałem  bokononizmu jest obrzęd boko-maru, zbratanie dusz poprzez dotykanie  się podeszwami stóp. Bokononizm odrzucał powagę i poszukiwanie  prawdy i błędem było, że jako religia funkcjonował tylko na wyspie San  Lorenzo. Gdyby był bardziej rozpowszechniony, świat prawdopodobnie  by nie zamarzł w wyniku użycia lodu K-9, ostatniego wynalazku człowieka  odpowiedzialnego za stworzenie bomby atomowej. Katastrofa wpływa na trwałe zamrożenie notowań reszty wierzeń, więc zetknięcie się  stopami zastąpiło garstce ocalonych wymyślne kulty. 

W "Sinobrodym", fikcyjnej autobiografii jednookiego malarza Rabo Karabekiana, dowódcy walczącego w Wietnamie plutonu złożonego z samych artystów, Vonnegut po raz kolejny poddaje pod wątpliwość sens wikłania się w zagadki. W czasach pokoju pasją Rabo, tytułowego brodacza, staje się kolekcjonowanie dzieł sztuki. Dzięki dawnym przyjaźniom  z wielkimi, a podówczas mało znanymi, malarzami wchodzi  w posiadanie najwybitniejszych dzieł amerykańskiego ekspresjonizmu.  To, co najcenniejsze Rabo ukrywa w wielkim spichrzu na kartofle, do którego nikt nie ma dostępu. Pragnąc prześwietlić tajemnicę, młoda  i bogata wdowa powiela zadanie, jakie postawiły sobie ongiś żony Sinobrodego ze starej legendy: zajrzeć do komnaty, której widoku władca  zabronił pod karą śmierci. Co odkryje wścibska kokietka w magazynie  na ziemniaki?

Mknąc przez bibliografię Vonneguta (trudno uwierzyć w porzucenie  lektury po jednej jego książce), łatwo przegapić fakt, że stworzył spójne  uniwersum z własnymi wierzeniami (bokononizm), herosami (Kilgor Trout) i geografią (Wietnam był piekłem, Galapagos okazało się arkadią).  Przeżył wszystko, co jest do przeżycia: bombardowanie, rozwody,  małżeństwo z obłąkaną, sławę, etaty w pulpowych magazynach z fantastycznonaukowym  porno. Świat jego prozy nie jest do końca zmyślony,  ale trudno w niego uwierzyć, bo dzisiaj takich biografii już nie ma.  Jeden z bohaterów "Hokus Pokus" znajduje się na boisku, kiedy na Hiroshimę  upuszczona została bomba atomowa. Piłka wpada do rowu.  Nasz piłkarz schyla się po nią, a po wyprostowaniu odkrywa, że jego kolegów, bramki i wszystko inne zmiotła fala uderzeniowa. Powieści  hazardowe. Obstawiacie?

Sięgnij też po "Przygody Tomka Sawyera" Marka Twaina lub "Paragraf  22" Josepha Hallera.