Jeżeli wierzycie liście „Sounds of 2010” stworzonej przez BBC, to nadchodzący rok będzie brzmiał jak Delphic. Chociaż jaśniej byłoby powiedzieć, że zabrzmi jak New Order, bo oba zespoły łączy znacznie więcej niż tylko manchesterskie korzenie. Nazwać jednak Delphic prostą zrzynką z New Order to przesada – na upartego będzie to zrzynka w remiksie The Teenagers (intro kawałka „This Momentary” mogłoby rozpoczynać dowolny numer na „Reality Check”). Albo jeszcze lepiej – Klaxons. W obliczu poważnych problemów tych ostatnich (wytwórnia zrezygnowała z wydania ich nowego materiału) debiut Delphic może zagnieździć się w powstałej luce. Ale nie wierzę, że pod koniec roku ktoś będzie jeszcze pamiętał „Acolyte”. Za dużo tu zapożyczeń (cały przekrój ostatnich dziesięciu lat w brytyjskiej muzyce – momentami słychać nawet Bloc Party i Primal Scream), za mało własnego charakteru. Nawet jeśli otwierające album „Clarion Call” z początku robi piorunujące wrażenie, to z każdym przesłuchaniem płyta Delphic bardziej męczy, niż zachwyca.

5/10