Zanim filmowa wersja "Ślubów panieńskich" Filipa Bajona ujrzy światło dzienne, warto przypomnieć sobie dzieło Aleksandra Fredry, idąc na spektakl Jana Englerta. Zrobiony ze smakiem, doborową obsadą (Halina Skoczyńska, Patrycja Soliman, Kamilla Baar, Jan Englert, Marcin Hycnar) w świetnych kostiumach i zachwycającą scenografią. Fakt, nieco po bożemu - rzetelnie, porządnie, miejscami wręcz podręcznikowo. Na szczęście uczucie siedzenia na lekcji języka polskiego zostaje przełamane przez unoszącą się w powietrzu erotyczną aurę i miłosną intrygę. Jest coś przewrotnego w spektaklu Jana Englerta - niewinność obydwu panien, Klary i Anieli w kontekście ich rodzącej się kobiecości została nakreślona bardzo subtelnymi środkami. Budząca się do życia seksualność młodych kobiet pokazana jest tutaj często za pomocą symbolicznego gestu (Aniela jedząca maliny). Bohaterki to niby jeszcze pensjonarki, a już wyćwiczone kokietki, figlarne okrutnice. Szczególnie Kamilla Barr jako Klara daje popis, a w zasadzie przepis na to, jak być młodą kobietą, wykorzystywać swoje atuty i wodzić mężczyzn za nos. Panienki obiecują sobie, że nigdy nie wyjdą za mąż - nie będą niewolnicami mężczyzn nawet w imię miłości. Pobożne życzenia! Flirty z Gustawem i Albinem pozbawiają dziewczęta rezonu. Szkoda - Klara to jedna z ciekawszych postaci kobiecych polskiej literatury, niezależna, starająca się zachować wolność pośród XIX-wiecznych konwenansów i wyobrażeń o miłości.

Ukończone w 1832 roku dzieło Aleksander Fredro początkowo chciał nazwać "Nienawiść mężczyzn". W rezultacie zwyciężył tytuł "Śluby panieńskie, czyli magnetyzm serca". Pełna nostalgii opowieść ma kolor sepii. Niczym pocztówka z przeszłości przypomina o tym, czym jest młodość, naiwność, pierwsze silne uczucie. Tęsknotę za tym udało się zawrzeć twórcom spektaklu w Teatrze Narodowym. "Śluby panieńskie" inspirują do flirtów, zabaw z owocami i okrucieństwa wobec mężczyzn. A to zawsze nastraja optymistycznie.